ආදරණීය කන්ද උඩරට

ඉස්සර ඇත්තටම හවස නුවර හරි ලස්සනයි
හන්තාන කදු ගැට අතරින් එන හීනි හුළගත්
දැනෙන නොදැනෙන ගානට වැටෙන මල් වැස්සත්
හරු අමුතුයි අමුත්ත හිතට නුහුරුයි
ඇවිදින් හෙමින් වැව් බැම්මෙ වැදෙන
හෙමි හෙමින් රළ ගහන නුවර වැව
මේ හැම දේම දනී
අපි වගෙම වැව පණ ගහයි නම්
හොදින් ඒ වග කියයි
වැව වටේ බංකුවේ හිදින පෙම්වතුන් ගැන
ඒ අහින් රෑ වෙලා ඇවිදින අම්බපාලී ගැන
හොරෙන් උන් පස්සේම යන පිරිමින් ගැන
තවත් හොරකම් කරන යන එන හොරු ගැන
තවත් විස්තර කියයි
අනේ ඒ විතරක් නෙවෙයි
මාළිගාවේ බෙර හඩින් රැව්දෙන බුදු බස
ඒ අසන්නට අවිත් යන දෙවිවරු ගැන
උඩ මළුවෙ මල් පහන් පුද දෙන අය ගැන
මටත් වැඩියෙන් කියයි
පණ ගැහෙන නුවර වැව
ඒත් අද ඉස්සර වගේ නම් නෙවෙයි

සදවතී දුකද ආලේ

හුස්ම ළග ඉඩ නැති හිතින් නුඹ
වහරමී ආලේ බසින් මම
කදුළ හැඩ නැති කැටයමින් පෙම
කොහොම පෙම් කවි ලියුවාද අසමී

හීන ගොරහැඩි සුසුම් වහරන
ආදරේ කටු වදන් ළග හිත
කොහොම දුක ඉහිලුවාදැයි මම
නුඹෙන් නො අසමී කිසිදිනෙක ඒ වග