adare

මං පෙරූ ආදරේ පැතුම්
සෙනෙහසක් නෑ ළඟින් තියන්
ආල හිත යට රහස් කීවද
මටත් ඇහුණා හීනියට රහසින්

තුහින ඉහිරුණ මල් අරන් මග
බලන් එනකල් ආදරෙන්
හිත හොරෙන් හෙව්වා අදත් මතකයි
නුඹ මටත් හිමි නෑ මං තනී
හිත මගෙත් නෑ නුඹ ළග නැවතී

Krishan pelwatte

Love is

හිනැහෙන්න රහසේ සඟවලා දුක
ලොවට රහසේ
ආදරේ ඇබිතක් නිසාවද
ජීවිතේ මං මුලා කෙරුණේ
හීන රහසේ වින්ද පහසේ
තනියකුත් නැති හිතට රහසේ
ඇවිත් හෙමිහින් හිතම අරගෙන
ආලයක් දුන්නාද නුඹ
කාලයක් මට දුන්න හිත

Krishan pelwatte

ආගම හා මිනිසා

අවසිහියෙන් යතාභූතය ලියමි. මිනිස්සුන්ට බොහෝ දේ යලි සිහිපත් වන්නේ තම ජීවිතයේ ඇතැම් පසුබෑම් වලදීය. බොහෝ අයට ආගම ජාතිය ඇදහිලි මතක් වෙන්නේ විපතක් වූන් විටදීය. 100%ක් නොවුණු  බහුතරයකගේ.හැසිරීම එලෙසය... එය එසේ නොවෙයි නම් පිලිගත් තර්කයක් පිලිගැනීමට කැමැත්තෙමි. එය ආත්මර්තකාමීත්වයේ එක් සීමාවකැයි හදුන්වනු කැමැත්තෙමි. අතකින් කාර්යබහුල ජීවන රටාව නිසා.එවැනි තත්වයක් උදා වී අතැයිද කිව හැකිය. ඒත් එය හුදු නිදහසට කාරණා කීමක් පමණී. විපතක් වූ විට නැති කාර්යබහුලත්වය සැපේදි ඇති යැයි පැවසීම ම හිනාවට කාරණයකි... අතීතය ද වර්තමානයද ඊට සාපේක්ශව අනාගතයද මීට වැඩි වෙනසක් නොවේ.

බිසවුණේ

මගේ සෙනෙහෙවන්තී, අසාපන්
දුක නෑර හිත යට තියාපන්
නුඹෙ දීගේ දුක් ගිනිතියාපන්

මං නැතුව නුඹ හිත බෝම රිදිලා
දාක අපි එක්තැන් වෙලා
නුඹ ගැනම හිතිලා දුක්වෙලා
දුර රෑට මං නිදිනෑ

පෙම බෝම පිරිලා එක්තැනේ
මං ගාව සෙනෙහෙන් දුරු රටේ
මගෙ බෝම ළබැදී සෙනෙහසේ
සැතපෙන්න දේවී සිහිනයේ

අප්පච්චී

මේ සංසාර අරණේ සෙනෙහෙ උල්පත්

සිඳී වියළී

ඉරිතලා ගිය නමුත්

මට තාම මතකයි

ඔය,

ගල් හිත අස්සේ

මහමෙරක් ආදරේ හංගං ඉන්න වග

මං වෙනුවෙන්,

ලස්සන ඇස් වල දිස්නේ

නිතැතින්ම කිවයුතු පුද්ගල හෘද ග්‍රහනයේ රැදෙන්නාවූ යමක් ලියන්නට උත්සාහ දරමි... සත්‍යවශයෙන්ම මේ වන විට මා තරමක චංචල මානසිකත්වයකින් පසු වන බැව් නම් සැබව.නමුත් චිත්ත චෛතසිකයේ සිදුවන අනවරත අරගලයකින් හදවත පසාරූ කෙරී ඇති බවක් දැනේ. එයට හේතු වූ යම් සළකුණක් හෝ හොයමින් හිත නැවතුණු තැන් පුරා සරන්නට වෙහෙසුනත් ඉන් පලක් සතුටක් සුවයක් නො ලද්දෙමි... රෑ පහන් පවා නිවෙන නුවර තනිව  බහිරවකන්ද බුදු රුව පසෙක විරාජමානව වඩ හිදිද්දී මාළිගාවෙ හවස් තේවාව ඇහෙන සීමාවේ නුවර වැව් සීමාවෙන් හමන සුවපත් සිසිල දැනෙන සීමාවේ. ඇහැළ ගසක් යට බලා හිදිමි. තරි පිපෙණ නිවෙන නිමේශය. වෙසගනුන් පහස හොයා සිහිවිකල්ව ඇවිදින යාමේ. ගණ අදුර අදුරු ලොව සියලු ඈයෝ අවදි කර ඇති බව හැගේ. අඩු තරමෙහි කාරණා කාරණා කොහොම වුවත් ගැහැණියෙක් කොහොම වුවත් පිරිමියෙක්ට වුවද නගරයක එළිමහනේ රෑ පහන් කිරීම කොයිතරම් බිහිසුණුද යන්න සිතීම පවා අසීරුය.
කල කෙසේවෙතත් ගෙවෙන මිනිත්තුව කල්පයක් සේ දැනේ.. දුකද දුකෙහි කෙලවරක් නැති පීඩිත භාවයන්ද හොදින් හාරවුස්සා ගත් ජීවිත කතාව කොමාවකින් අහවර කර හුස්ම ගන්නට දවසක් එන තුරු හිදිමි.
 සියල්ලක අවසානයට පෙර ජීවිතේ මග හැරුණු වග මම තහවුරු කරගත් දාක එයින් සුවසේ මරණයට සැරසෙමී

ආඩම්බරකාරී

-krishan pelwatte-

මූසලයා

රෑ වහින වැස්සට
ගෙයි උලුවස්ස ළගින්
කැඩුණු උළු කැටෙ වටෙන
වතුර බින්දු
අලුමේනියන් වළද සිපගන්න
ටක ටකස් ටක ටක සද්දෙන්
අකුණු ඉහ ළග පිපිරෙන රෑට
එළි වෙනකන්ම දෙඅත් දෙකකුල් අතර සගවන්
නිදන මූසල නින්ද
කෑළි කපන කලු අදුර
තරු කැට වහන්
අණසක කරන හැටි
හැදි සරම කඩා පෙරවූත්
හීතල නොයන තරමටම
රැය ගොරහැඩී මට විතරක්ද

-Krishan pelwatte-