Tuesday, August 15, 2017

මම බෝසත් නො වෙමි

අකීකරු ධෛවයක් කියලා ආයෙ එන්නේ නෑම කියලා
කදුලු දෙනෙතේ ඉහිරිලා අහස හොදටම හඩනවා
අවෛරී චේතනාවෝ පසෙකලා පසමිතුරු සංවේදනා
කුමරී හිත ද වත සංකල්පනා කවුරු හැදිනූවාද මන්දා

ඉවුරෙ දෙතැනක තනි වෙලා
වැහි බිංදු කැට ඉකි ගහනවා
වැටෙන කොපුලග සේදිලා
ගලා පහළට ගලනවා
නිතර වෙනසක් දැන දැන
කතා නොකරම ඉවසුවා
නුඹ හිනාවෙන හැඩට
මං අඩන්නේ මොකටද
ඒ වුනත් කදුළු කැටවල
බරක් ඇත මගෙ හිතට
පාරමී නුපුරමී කිසි ලෙසක
සහෝදර පෙමට කැක්කුම වැඩිය
Krishan pelwatte

කලු සුදු එකත් හරි රහක්


කම්කටොලු ඉවසාන
කප්පරක් මග බලන්
දුක් කදුලු ගළපාන
දුක් ගොඩක් මුල ඉදන්
නිම් වළලු නැති දෑස්
යදී හුස්මක් හෙමින්
සුදු අතර කලු අතර
හරි පාට ලෝකයක්
ඇත හිතට හරි දුරින්

කලු සුදු එකත් හරි රහක්
Krishan pelwatte

බිම් මලත් ඔහොමයි

බිම් මලත් ඔහොමයි
මහ විසල් මහ වනය මැද්දේ
තේජසට අතු පතර විහිදා
මුදුන් මුල සාරෙටම ආරා
මහා බද ඇති යෝද මාරා

අහංකාරෙට අනෙක් ගහකොළ
දිහා මහ උඩගුවෙන් බල බල
අසරණුන්ගේ කන්නලව් ටික
අස අසා පුදසුනක් කරගෙන
මහා වැසට අනෝරාවට
මහා හුළගට නොසෙල්වී හිද
මහා බලයෙන් උදුම්මාගෙන
මහා රුක රජ කළා වනයක
එදා දවසක මහා රෑ මැද
හුළග ඉවසා ගන්න බැරුවම
තවත් ගස් දෙකතුනක් බිම ඇද
වැටී තිඹුණා ගහම බිමට ම
අසරණුන්ගේ කන්නලව් ගෙන
පිහිට දුන්නා කිව්ව දෙයියොත්
ගහවැටෙද්දී විමානේ හැර
චුත වෙලා වෙන ගහක් මුදුනට
ගෙවී දින දෙක තුනක් හෝරා
ගහ වසාගත් ආත්මය
දමා යන්නට නොහැකි ලීලෙන්
ගහේ බද ඉපදිලා බිම්මලක
හිතාගන්නේවත් කොහොම
අහංකාර ගතියැති ඔහොම
පණ්ඩිතාචාර වූ බොහොම
වුන් හිතන හැටි මෙහෙම
Krishan pelwatte

කඩුපුල් බුදු පුදට

රෑ බුදු පුදට පිපි කඩුපුල් දෙවගනකී
දුක් බැන්ද හාද්දක් මද හුළගේ පා කළ
රතු වෙච්ච සුදු මලක් මග බලයි නිතරම
බක් වෙසක් පහු වෙලත් ඉල් සදට ඉස්සර
රහ සේම ඇහැරිලා නිදන කඩුපුල් මල

සේපාළිකා පිපී සරසලා නැති වුණත්
තරු උඩුවියන් බැන්ද කලුවරට හුරුවුණත්
ඔහේ අකුලක කොණක හොර රහසෙ ගෙවූවත්
නුඹ හොරෙන් ඇහැරුණම ගම් හතක සිරියක්
ඒ තරම් සුවදක්......
Krishan pelwatte

හොදම දේ නොදොඩාම ඉන්න


අපි හිතන්නේ නැතිම විදියට
වෙනස් වෙද්දී ජීවිතේ
නවත්තන්නට බැරිම තැනදී
ගග ගලන්නෙත් හිතුමතේ
හිනස්සන්නට කිතිකවද්දිත්
රවන්නේ තරහට හිතේ
ඔහොම තරහින් බලන් උන්නම
හැඩයි වෙනදාටත් නගේ
කදුළු බොළදී ඔහොම හැඩුවම
ඇහිපියන් කදුළෙන් දරා
වැටී දෙකොපුල් අතර රූරා
කදුළු කැට විහිරී ගියා
ඒ තරං නං දුකක් නෑ තව
දරන් උන් බැමි පිපිරිලා
මගේ කදුළුත් කඩන් හැළුණා
ඇත්තමයි ඇඩුවම ඔයා

Krishan pelwatte

university library.....

මෙතැන...
ඔහේ ගලා ආ සිතුවිලි
නිහඩ වටපිට අණසක විදා
කොහේ ඇති මිහිරක්ද නොදනී
තනිව මෙතැනට හුරු වෙලා

බොහෝ අය කාරණා නොදනී
මෙතැන පොත් පත් කියවනා
ජීවිතේ ඉමිහිරිය මෙතරම්
පෙම් කතා බස් මුහුවෙනා
දැන් හරිම හුරු පුරුදු
පෙර බයෙන් ආ නුහුරු
හරිම පුදුමයි මෙතන
ඉස්සරටත් වඩා
හිත්ලනා හුග කාරණා
සමහරක් දුක් වේදනා
හැංගුවෙත් මෙතැන ම තමා
Krishan pelwatte

අහිමි වීම

වෙනදා වගෙම පෙර ලෙස
මා, බලා යන්නට එනවද
හුගක් දේවල් හිරකර
අපි හිනාවෙමු ඒත් එක්කම
සබද මට නුබ දුන්න හීනය
දරාගන්නත් අමාරුයි මට
නිමාවක් දැක දැකම හිත්වල
කොහොම ආලෙන් උන්නාද මන්දා නුඹ
අවාසනාවන්‍ත කල් බලන
අවාසනාවන්‍තියය මම
නුඹේ අවසන් හිනහව
බලා සමුගන්න මොහොතකට ඉස්සර
ඊයේ මහ කලබලෙන් ඇවිදින්
පාන්දර මහ හුළග මගෙ ළග
හුගක් දේවල් ඇවිත් කිව්වා
දෑස් ළග දෙව්ලොවක් මැව්වා
මමත් අකමැත්තටම රැව්වා
නුඹට පිටුපායන්නෙ නෑ කිව්වා
ඒ තරහ හින්දා ද මන්දා
ගිහින් පැය දෙක තුනට පස්සේ
තදින් හුළගක් කඩන් ආවා
ඒ සැරට මං රේල් පාරේ
ඇදන් වැටුණා
අපි ගැන්න දින හීන වෙනුවෙන්
කැඩී විසිරී රේල් පාරේ
හීන බින්දා
මම දෙයක් කියල එව්වා
මෙහෙන් ගිය බඹරෙක් ලව්වා
කලින් ඇවිදින් යන්න අදවත්
ආදරය මහ හිනා සදකැන්
සියල්ලම නුඹ නිසා හංගන්
යන්න මොහොතක් කලින්
අනේ අද කෝච්චිය එන්නේ නැත්‍තන්

Krishan pelwatte

මහ රෑ පාන්දර දෙක හමාරට කිසි එකෙකු නැතිවත් ගමන් තලයේ වීදි එළි හා තරඟ කරමින් පුංචි බොල් පිනි වැටෙයි ජලයේ හොඳක් නොහොඳක් දෙකට නොබෙදන පන්ති කඳ...