Tuesday, August 15, 2017

සොහොන් කොතෙහී ලියූ කවිය...


නුඹට හංගා හිතේ තිබ්බට මගේ හිතටත් මහ බරක්
ඒක හින්ද ම නුඹ නිදද්දිත් සොහොනෙ ලිව්වේ කවි දෙකක්
නොදැන දින කල් ගෙවිල හිතට දැනුනට අමුත්තක්
නුඹට නොකියම යන්න හිතුවට මං කළේ ලොකු වරද්දක්

පන්හිදේ තීන්තෙන් තද කරන් මහමෙරක්
හල් කරේ අකුරක්ම ඒ තරම් වඳ හිතක්
ළං කළේ පෙර මතක රැදි හිතක පුරුද්දක්
නුඹට පෙම් කළ මතක නුඹ නොදත් රහසක්
මියෙද්දිත් කියන්නට හිතව්වත් කොදුරා
ඒ තරං හිත හයිය නෑ කදුළු උහුලා
ගෙවද්දිත් නුඹ ලෙඩින් වරද්දක් කරලා
කොහොම ගන්නද මතක එකින් එක උදුරා
Krishan pelwatte

Sunday, July 2, 2017

හොරා

කන්න නැතිකම පාන් භාගේ හොරෙන් ගත්තා මිසක්කා
එහෙම ගත්තෙත් මට නෙවෙයි පොඩි උන්ගෙ සාගින්න වළක්කා
කන්න දුන්නම වේල් තුනකින් එකක් හරි නොවරද්දා
උන්ගේ මූනේ හිනා වෙනුවෙන් හොරෙන් අරගෙන ඇවිද්දා

හීන හරි උස හිනා එක්කම කොහෙදෝ ඇත තනිවෙලා
මැවූ ලෝකෙම අහංකාරයි අහෝ දෙවියන් මියැදිලා
මිදී මේ ලෝ සිපිරිගෙයි වද වින්ද කාලය නිමවෙලා
එහා ඉව්රත් කමක් නෑ දුක් වින්ද කාලේ නැවතිලා

පුයර ආලේපනා ආදී උලා නෙක විසිවිත්තර
බලා පුර සිරි සලා සිනහා නගා යන සුරගනතර
හෙලා අඩවන් නිදා බැල්මන් ඉතා අසරණ සහචර
කුමර බමුණන් සිටී අතරේ ඉරුණු රෙදිපිළියෙ අර

එහෙව් ලෝකෙක දවස්ගානක
කුසේගින්දර හින්දා
කඩෙන් අරගෙන අරං යන්නට
සත පහක් වත්
අතේනැති හින්දා
ඇවිත් වැදලා ඉල්ලුවත්
ලැබුණෙ නොසරුප් නින්දා
එහෙම හින්දා හොරෙන් ගතම
පවුද දුප්පත් හින්දා😢

Krish

Last and fast

විහග පිය සටහන් සෙවූ කිදුළද
කිමද මේ ඉම සරා සියොළග
බමන රග බල හිනා වූවද
ගෙනා ආලය බොහෝමයි මට❤️❤️
සිනා මල් කැන් නෙලාගෙන
කමා වුව මැන පමාවට
මහා සෙනෙහස තියාගෙන ළය
වසන්තය පුරාවට හිදිමී මම

Krish

අබ්බගාත අත්තටු

අත්තටු ගසා මේ ලෝකෙ ඉගිලෙන අයට
කුරුල්ලෙක් දුන් බොළද උත්තරය
අත්තටු දෙකම ඇති අය ඇවිදිනකොට
බලහන් අර තනි තටුවෙන් පියාඹන ලස්සන

අපෙ වද ගත නිසා නැවතුණ ළය මොළය
ඌ අබ්බගාතය ඒත් කැරකුණා මෝටරය
අපෙ සහජය ඌ හරි ම මෝඩ ය
අද අපි මෙහෙය ඌ උඩ ය

හෙනිකර තලූව වැහැරීම
අපි අපේ ගැන හිතන හැටිය
නොහිතන තරම්ම උනුන් ගැන
එක තට්ටක් ඇති පියාඹන්න
විස්වාස කරපන් මාව

Krish

Wednesday, November 2, 2016

ඒ

හිත් කොනක නිදන්ගත කරලූයෙමී
හිත් අගින් දැනෙන වේදනාව
කදුලට බර නොවූයේ මන්ද මම
නො දනිමී
තව නොබෝ වෙලාවකින් ඒකාත්මික
මිනිස් භාවයන් හඩන වග මම දනිමී
මේ වනාහි පුද්ගල සවභාවයෝ වෙති
සුවහසක් කදුලු අතරින් 
නිහඩවත සුභ දැයි අසමී
මන්දස්මිතිය නිහඩ ඇයි මං නො අසමී
අතකින් මේ දුකද ප්‍රහසනයකී
දුදනන් හැර යාමම සැපයක් වන හෙයිනී
අපි පරාජිතයෝ වෙමු
නුඹ දිනූ දෙයි දෙස බලන..
නිවන් සුව...

මහ රෑ පාන්දර දෙක හමාරට කිසි එකෙකු නැතිවත් ගමන් තලයේ වීදි එළි හා තරඟ කරමින් පුංචි බොල් පිනි වැටෙයි ජලයේ හොඳක් නොහොඳක් දෙකට නොබෙදන පන්ති කඳ...